967 — 1025
Pierwszy koronowany król Polski. Genialny polityk, potężny wódz i zdobywca, który podniósł rangę państwa piastowskiego na arenie międzynarodowej.
Bolesław I Chrobry (co w staropolszczyźnie oznacza kogoś dzielnego, walecznego) przejął rządy po swoim ojcu, Mieszku I, w 992 roku. Szybko usunął od władzy macochę Odę oraz swoich przyrodnich braci, by rządzić samodzielnie.
Prowadził niesamowicie aktywną politykę zagraniczną, nierzadko ryzykowną i krwawą. Twardą ręką utrzymał niezależność Polski od Świętego Cesarstwa Rzymskiego, co potwierdził historyczny Zjazd Gnieźnieński w roku 1000.
W 1025 roku, zaledwie na kilka tygodni przed śmiercią, Bolesław został oficjalnie koronowany na króla Polski. Uczyniło to Polskę pełnoprawnym królestwem w Europie.
W 1018 roku Chrobry zdobył Kijów – jedno z największych miast ówczesnej Europy. Według legendy, uderzył wtedy swoim mieczem (Szczerbcem) w Złotą Bramę, wyszczerbiając go.
Przez piętnaście lat (1002–1018) toczył twarde wojny z cesarzem Henrykiem II, udowadniając militarną potęgę państwa i zdobywając Łużyce i Milsko.
Nakazał bicie pierwszych polskich monet kruszcowych. Znany jest denar z napisem "PRINCES POLONIE" z wyobrażeniem ptaka (prawdopodobnie orła).
Bolesław wykupił zwłoki zabitego misjonarza Wojciecha od Prusów za tyle złota, ile ważyły. Wojciech stał się pierwszym polskim świętym patronem.
Kontynuował budowę silnych grodów obronnych oraz sieci kasztelanii, przez które egzekwował prawo, zbierał podatki i pobierał daniny.