1629 — 1696
Niezwyciężony wódz, wybawca Wiednia i Europy, „Lew Lechistanu”. Jeden z najwybitniejszych dowódców wojskowych XVII wieku i mecenas sztuki.
Jan Sobieski był doskonałym strategiem, który odniósł oszałamiające zwycięstwo nad wojskami tureckimi pod Chocimiem w 1673 roku. Sława tego czynu sprawiła, że po śmierci króla Michała Korybuta Wiśniowieckiego szlachta polska obrała go na nowego władcę.
Jako Jan III stał się zaporą dla ekspansji Imperium Osmańskiego. Jego rządy to także czasy rozkwitu kultury barokowej w Rzeczypospolitej i płomienny romans z żoną, królową Marysieńką.
Turcy czuli do niego taki respekt, że nazywali go "Lwem Lechistanu". Odniósł spektakularne wiktorie pod Podhajcami, Chocimiem i Wiedniem.
Ufundował Pałac w Wilanowie pod Warszawą (wtedy nazywany "Villa Nova"). To perła polskiego baroku, architektoniczny pomnik jego miłości do żony i chwały militarnej.
Pisywał z frontów czułe, intymne i błyskotliwe listy do swojej żony Marii Kazimiery d’Arquien, nazywając ją czule "Marysieńką", a siebie "Jej najniższym podnóżkiem".
Łupy zdobyte pod Wiedniem, w tym ogromne zapasy ziaren kawy, przyczyniły się do otwarcia jednej z pierwszych kawiarni w Europie przez Jerzego Franciszka Kulczyckiego.
Był niezwykle wykształconym władcą. Biegle znał języki: łacinę, francuski, niemiecki i włoski. Studiował nawet w młodości sztukę wojskową i języki orientalne (turecki, tatarski).
Objął mecenatem słynnego gdańskiego astronoma Jana Heweliusza. Ten, w dowód wdzięczności, nazwał odkryty przez siebie gwiazdozbiór "Tarczą Sobieskiego" (Scutum Sobiescianum).
Odkryj potęgę Polski i jej wielkich królów z czasów Rzeczypospolitej Obojga Narodów.